zaterdag 29 juli 2017

KQC 27 - JAZZ - woensdag 28 juni

Jazz was de rode draad voor de zevenentwintigste Kreun tussen Quark en Cluster. Voor wie eens wil weten was jazz nu eigenlijk is en waar het voor staat kan ik volgende lectuur aanbevelen: Maar je mag uiteraard ook niet vergeten te luisteren naar jazz, te luisteren naar jazz en ook te luisteren naar jazz...
Onder het genot van een hele resem flessen alcoholisch druivensap, een bende vruchten van de olijfboom en een flinke portie smaakvol gekruide in olie gefrituurde dunne aardappelschijfjes, werden de trommelvliezen van  Nicole, Jacky, Eric, Frank, Johan, Pats en mezelf geactiveerd door middel van volgende geluiden uit instrumenten:

Op 28 april dit jaar bracht ECM Nightfall uit van Quercus. June Tabor, Iain Ballamy en Huw Warren brengen met hun tweede album een een album boordevol magisch mooie jazz-folk. Bij ECM zelf lezen we het volgende (
Quercus’s self-titled ECM debut won the album-of-the-year award of the German Record Critics in 2013, was widely praised  by the  international press, and especially celebrated in Britain where June Tabor has long reigned as “the dark voiced queen of English folk music” (to quote The Times). Folk and jazz and chamber music become one in Quercus’s world, where recontextualizing of material is part of the process, prompting listeners to pay heightened attention even to familiar songs. Nightfall opens with the most famous of farewells in “Auld Lang Syne”, and gently breathes new life into it, leading us into a programme that includes Bob Dylan’s “Don’t Think Twice”, the jazz standard “You Don’t Know What Love Is” and the West Side Story ballad “Somewhere”, as well as original compositions by Huw Warren and Iain Ballamy and songs from British folk tradition, in stark and moving new arrangements.
Een andere recensie (
The austere and shadowy eloquence of the incomparable folk singer June Tabor has sometimes been escorted by Loose Tubes saxophonist Iain Ballamy alongside Tabor’s regular jazz-piano partner Huw Warren, and as the trio Quercus they were deservedly cheered for their eponymously named 2013 debut on ECM. This fine successor similarly mixes traditional English folk songs (The Manchester Angel, Once I Loved You Dear (The Irish Girl), The Cuckoo) with reappraisals of some timeless mainstream favourites. Warren sketches a jazz-ballad accompaniment around Tabor’s rich low tones and wistful upturns on Auld Lang Syne, and both the singer’s long sounds and Ballamy’s haunting tenor sax echo the cries of seabirds on the shipwreck song On Berrow Sands. The Cuckoo mixes a playful bounce with darker implications of infidelity, and a slowly rocking Don’t Think Twice sounds as immediate as if Tabor had just thought of it – with a gentle venom – “You just kind of wasted my precious time.” Another Quercus set with not a sound out of place, but a wealth of quiet surprises just the same.
En een nog langere review kan je hier lezen:
Prachtige, ingetogen sfeervolle muziek, warm aanbevolen!

Jaco Pastorius (1951-1987) wordt omschreven als de grootste bassist aller tijden. En dat kun je horen... we beluisteren zijn Jaco Pastorius solo album uit 1976. Wervelende fusion die je niet onbewogen laat. Een echte klassieker!
Wil je meer weten over Jaco: of
Je kunt dit meesterwerk volledig beluistern op YouTube: en het staat ook op Spotify:

Johan had een plaat mee van François Tusques: Dazubao No 2 (1971). Solo piano, we luisteren naar de B-kan van dit vinyl: Tal Zone des Tempetes. Jammergenoeg was de pickup in slechte staat waardoor de klank slechts gedeeltelijk doorkwam... wat we hoorden klonk veelbelovend, alleen jammer dat we de rest er bij moesten denken...
Dat deze plaat zeldzaam is kun je hier zien:
Info bij Wikipedia (in het Frans):
Info bij Discogs:
Op Spotify vind je ander werk terug van François:

RSL Jazz 2017 (13 en 14 mei) had op zondagnamiddag Steiger geboekt. Dit Gentse trio zetten een sterke set neer waarbij ze het ene moment heel ingetogen om daarna heel snel te exploderen in een waterval van klank. Indrukwekkend. Na afloop schafte ik me hun debuut CD And Above All (20 maart 2017 - El Negocito Records: En ik werd niet ontgoocheld: het is een pareltje van hedendaagse Vlaamsche Jazz...
Een paar reviews:
- in De Morgen:
Het album kan integraal beluisterd worden op Spotify:

We blijven nog even op eigen bodem in de Vlaamsche regionen met Jef Neve met zijn album Spirit Control. Dit  magistrale album zoekt een vindt op sublieme wijze het midden tussen minimal & jazz en maakt her en der zijsprongetjes die daar perfect bij aansluiten. Hoort thuis in de collectie van iedere muziekliefhebber.
Een paar reviews (er zijn er nog te vinden op het wereldwijde web):
Het album staat op Spotify:

Het trio rond pianist Fabrizio Cassol Aka Moon brengt met The Scarlatti Book (2015) een ode aan, je raadt het nooit, Scarlatti! Deze werken van deze barok componist worden eigentijds op sublieme wijze vertaald met veel ruimte voor improvisatie. Opnieuw een schitterend album, het houdt niet op deze avond...
Meer informatie:
Het staat integraal op Spotify:

ECM bracht op  7 april 2017 Silent Light uit van Dominic Miller. ECM weet zoals altijd ook nu weer de gevoelige snaar te vinden en bespelen... fantastisch mooie gitaarmuziek, het kippevel is nooit ver weg...
Review (
Dominic Miller is a guitarist you've undoubtedly heard somewhere or other, whether you've knowingly heard of him or not. A life circling the globe (from Argentina to England and currently France) has let him absorb folk, Baroque and Latin American sensibilities, among other things, which leads to collaborations with similarly eclectic names. His widest exposure has been with numerous tours alongside Sting, who's happy to offer some poetic words of praise in the liners here alongside Paul Simon. Miller's ECM label debut offers a pleasant spin through some colorful tones of the places his travels have taken him.
The album starts off building a slow circular pattern, hinting at something middle-Eastern with a sinuous minor key and light hand percussion chiming along in the background. The soft earthy touches set a leisurely pace at which the rest of the recording sparsely unwinds—the plucking of nylon strings brings out Spanish or classical shadings throughout, and the mostly-solo format makes sure the music always has space to echo and breathe. The mysterious vibe manages to stay subtly alluring for the most part, even if a couple spots drift toward what you might call easy-listening territory (mainly with a peaceful new-agey take on Mr. Sumner's staple "Fields of Gold").
Close friend Miles Bould plays his background role using the aural equivalent of pale watercolors: a little pattering of shaker in "Water," for instance, or light cymbal splashes through the coasting groove of "En Passant." They both step it up with the skittering "Chaos Theory," which overdubs the pair playing with jaunty staggered timings and still effortlessly keeping in step. It makes the disc's liveliest moment while disrupting the contemplative vibe not at all.
Silent Light is a recording as peaceful and evocative as its title suggests: exotic motifs convey moods from several continents, chord structures can be left ambiguous or implied rather than stated, and extra sounds are sprinkled around with a light touch only where they're judged to add something. Dominic Miller's quiet travelogue is one that finds its most successful moments in giving hints as much as in showing or telling.

De Deense bassist Jasper Høiby was dan aan de beurt met zijn Fellow Creatures uit 2016. Op 23 maart speelde hij nog in Oostende. Nu dus op een Kreun tussen Quark en Cluster... zij het wel gedigitaliseerd...
Review (
De Deense Jasper Høiby mag met een gerust hart de beste bassist uit de hedendaagse jazz genoemd mag worden. Met zijn geweldig dynamische dan weer prachtig dragende spel weet hij steeds optimaal te ontroeren. Dat doet hij niet alleen met het fenomenale Phronesis maar zeker ook als gastspeler bij anderen. Op het eerste album onder zijn eigen naam laat hij wederom zijn fascinerende spel en zijn indrukwekkende componeertalenten horen. Met Fellow Creatures tilt Høiby de jazz weer naar een indrukwekkend nieuw niveau.
Zelf noemt hij de eerste drie Phronesis albums (Organic Warfare (2007, Loop Records), Green Delay (2009, Loop Records) en Alive (2010, Edition Records) al zijn eigen albums. Hij schreef voor die albums alle composities en koos Anton Eger als drummer en Ivo Neame als pianist om mee samen te spelen. Pas bij hun vierde album Walking Dark (2012) kwam de echte samenwerking tot stand waarbij een prachtige 33 1/3 verdeling in alles tot stand kwam.
Reeds tijdens zijn studie op de Londense Royal Academy of Music en al helemaal daarna werd Høiby een veelgevraagd bassist die door vele muzikanten werd gevraagd om mee samen te spelen. De gehele nieuwe en zo invloedrijke Britse jazzscene maar zeker ook de internationale jazzgarde adoreerde Høiby vanaf het allereerste moment. Hij speelde op vele albums mee, zowel met de nieuwe jazzgarde als met de kopstukken uit de oudere jazzgolf. Het maakte zijn spel steeds rijker, dynamischer en dieper. Hij bespeelt zijn contrabas met zoveel souplesse dan weer stuwende kracht dat je er steeds optimaal door geraakt wordt. Daarnaast weet hij de klasse en energie van de immer geweldige muzikanten om hem heen steeds optimaal te gebruiken om zelf steeds weer opzien te baren. Høiby is een bassist die steeds met zijn eigen spel, ondanks dat hij anderen laat schitteren, toch prominent in focus blijft. De klasse van een groots muzikant.
Voor Fellow Creatures zocht Høiby de samenwerking met een groep geweldige muzikanten. De Britse band waarin Laura Jurd (trumpet), Mark Lockheart (sax), Will Barry (piano) en Corrie Dick (drums) plaats hebben blijkt een uitstekende keus. Juist de blazerssectie geeft Høiby een prima mogelijkheid om op een geheel andere manier te componeren dan we van hem gewend zijn. Hij heeft dat met verve gedaan. De blazerspartijen klinken in de handen van Judd en Lockheart lekker stuwend en krachtig dan weer prachtig melodieus, immer emotievol en geweldig uitgebalanceerd. Barry en Dick zijn al net zulke geweldige muzikanten die in dienst van een compositie kunnen spelen maar in de ruimte die ze krijgen gloedvol soleren.
Høiby gedijt perfect in de prachtige muzikale omgeving die de muzikanten om hem heen creëren. Zijn spel is prachtig vloeiend, krachtig, harmonieus en immer innemend en uitdagend. Hij leidt de uitstekende composities naar de juiste vorm en duwt de muzikanten op om steeds op de juiste momenten even gas te geven of juist in te houden. Luister alleen al naar adembenemende composities als albumopener Folk Song, het titelnummer, Song for the Bees (alleen die basloop al!!!), Little Song for Mankind, Tangible, Suddenly Everyone of de overrompelende albumafsluiter Plastic Island en je weet dat je met Fellow Creatures een van de beste jazzalbums van dit jaar te pakken hebt. Grote klasse!
Het album is integraal op Spotify te vinden:
En het staat ook op Bandcamp:

Scandinavië komt vaak aan bod in KQC. Dat kan moeilijk anders als je ziet hoe veel kwaliteit daar geproduceerd wordt. Het Soren Kjaergaard Trio met Amfebia uit 2005 (tweelingbroer of zus van Akustika) werd in de CD player geschoven en we genoten van de frisse wind die deze muziek veroorzaakte... iets moeilijker verteerbaar, maar daardoor net weer des te boeiender!
Het album staat op Spotify:

Jacky verraste dan ons met het album Cyberband (1993) van Richard Teitelbaum. Een album vol jazz waarin het gebruik van elektronica wordt uitgediept. Ik zie dat Luigi Nono een van zijn leermeesters was... niet te verwonderen dus.
Richard is terug te vinden op Spotify (, maar Cyberland niet...

Een buitenbeentje op RSL JAZZ van 2017 was Dijf Sanders. Deze muziek hoort eerder thuis op een festival met elektronische muziek en ik vraag me af wat de programmatoren bezielde toen ze Dijf boekten. Omdat ondergetekende echter ook van elektronische muziek houdt ging hij kijken naar zijn concert. En hij was on de indruk: het was een visueel imposante one man show. Ik schafte me Moonlit Planetarium (2015) achteraf aan en heb daar geen spijt van. Het is een mooi CD-ke met muziek die het midden houdt tussen Board Of Canada en swingende electro. Stuk voor stuk mooie nummer. Een buitenbeentje, ook op deze KQC...
Review (
Wanneer Dijf Sanders iets doet, luisteren we. Zopas bracht de Gentse duizendpoot Moonlit Planetarium uit, een bijzonder exotisch klinkend album in eigen beheer. Wij fan!
Dijf Sanders, die naast enkele solo-albums ook z'n verdiensten heeft bij Teddiedrum en The Violent Husbands, zal immer bezig blijven. Drie jaar terug kon je hem onder meer zien in Soundtrack op Canvas, het programma rond muziekmakers dat genomineerd werd voor een Emmy-award. Nu is er dat gloednieuwe album uit het niets. De producer neemt ons mee naar z'n Moonlit Planetarium.
Van bij verzengende opener Retired Sportswatch horen we druppelende regen, ratelende drums en een intrigerende oosterse fluit alsof we zelf in het oerwoud zitten. Ook Subway houdt de sfeer fascinerend kalm met handgeklap en een zacht stemgeluid die ons gerust elke avond mag komen in slaap zingen. Het is zalig vertoeven in deze nachtelijke plantentuin.
Het album staat op Spotify:
En ook op Bandcamp:

Begin april dit jaar verscheen Nuit Blanche op ECM. Een ingetogen meesterwerk van François Couturier en het Tarkovsky Quartet. Warm aanbevolen!
Een uitgebreide review kun je er hier op nalezen:
En ze hebben een facebook pagina:
Discogs info:
Op YouTube staat een schitterende clip:

De tijd schreed met rasse schreden voort en het werd stilaan tijd voor de klassieker van de avond. Eric leidde deze in met een samenwerking tussen Sonny Rollins & John Coltrane. Op de track Tenor Madness, terug te vinden op bv. The Definitive Sonny Rollins On Prestige. Het gelijknamige originele album verscheen in 1956 en het is enkel op de titeltrack dat ook John Coltrane te horen is. 12 minuten lang genieten van een gesprek tussen twee reuzen op het tenor sax.

De eigenlijke klassieker die Eric ons daarna wilde laten horen was A love Supreme van John Coltrane. Jammer genoeg bleef zijn CD haperen na een paar minuten en konden we slecht een paar minuten genieten van A Love Supreme... gelukkig kunnen we dit nog goedmaken: check de links van Spotify of YouTube hieronder maar. Een meer dan waardige klassieker: een van de beste jazz albums ooit en daarbij komt ook nog dat John Coltrane ondertussen net 50 jaar geleden stierf.
Meer op Wikipedia: en meer algemeen over John himself:

Omdat we slechts kort konden genieten van A Love Supreme, deden we er nog een schep bovenop met nog een klassieker: Miles Davis met Round About Midnight (1957), waarop John Coltrane zijn rol ook speelt...
Een review door Thom Jurek van op de Allmusic site:
Given that 'Round About Midnight was Miles Davis' debut Columbia recording, it was both a beginning and an ending. Certainly the beginning of his recording career with the label that issued most if not all of his important recordings; and the recording debut of an exciting new band that had within its ranks Philly Joe Jones, Paul Chambers, pianist Red Garland, and an all but unknown tenor player named John Coltrane. The title track was chosen because of its unique rendition with a muted trumpet, and debuted at the Newport Jazz Festival the summer before to a thunderous reception. The date was also an ending of sorts because by the time of the album's release, Davis had already broken up the band, which re-formed with Cannonball Adderley a year later as a sextet, but it was a tense year.
Musically, this sound is as unusual and as beautiful as it was when issued in 1956. Davis had already led the charge through two changes in jazz -- both cool jazz and hard bop -- and was beginning to move in another direction here that wouldn't be defined for another two years. Besides the obvious lyrical and harmonic beauty of "Round About Midnight" that is arguably its definitive version even over Monk's own, there are the edges of Charlie Parker's "Au Leu-Cha" with its Bluesology leaping from every chord change in Red Garland's left hand. Coltrane's solo here too is notable for its stark contrast to Davis' own: he chooses an angular tack where he finds the heart of the mode and plays a melody in harmonic counterpoint to the changes but never sounds outside. Cole Porter's "All of You" has Davis quoting from Louis Armstrong's "Basin Street Blues" in his solo that takes out the tune, and Coltrane has never respected a melody so much. But it's in "Bye-Bye Blackbird" that we get to hear the band gel as a unit, beginning with Davis playing through the melody, muted and sweet, slightly flatted out until he reaches the harmony on the refrain and begins his solo on a high note. Garland is doing more than comping in the background; he's slipping chord shapes into those interval cracks and shifting them as the rhythm section keeps "soft time." When Coltrane moves in for his break, rather than Davis' spare method, he smatters notes quickly all though the melodic body of the tune and Garland has to compensate harmonically, moving the mode and tempo up a notch until his own solo can bring it back down again. Which he does with a gorgeous all-blues read of the tune utilizing first one hand and then both hands to create fat harmonic chords to bring Davis back in to close it out. It's breathtaking how seamless it all is. There's little else to say except that 'Round About Midnight is among the most essential of Davis' Columbia recordings.
Nog een paar links met extra info: en
Luisteren kan via Spotify:

Ziezo, daarmee was deze sessie afgelopen. We hebben er allemaal van genoten met volle teugen... volgende luistergroep staat in het teken van elektronische muziek en aanverwante genres en zal doorgaan op woensdagavond 23 augustus. Wil je er ook bij zijn? Stuur dan een email naar joost(hier komt een punt)carpentier(hier komt een apestaartje)gemail(hier komt nog een punt)com.

zondag 30 april 2017

KQC 26 Guitar

Nu we onze zilveren jubileum achter de rug hebben kozen we er voor om het voor de 26e Kreun tussen Quark en Cluster eens over een andere boeg te gooien wat betreft thema. Deze luistergroep stond volledig in het teken van de gitaar.

We begonnen heel erg passend met de CD of dubbele LP Night of the Guitar. Toeval of niet, terwijl de CD speelde kwam Pats binnen met de vinyl versie van dit meesterwerk... Ik heb op het net van de hand van Massimo D'Angelo een review teruggevonden van deze mega-opener (
Je kunt een video van bijna 2 uur bekijken op YouTube:

Larry Coryell was een van de beste Jazz gitaristen ooit. Hij stierf dit jaar op 19 februari in zijn slaap na meer dan 70 albums opgenomen te hebben gedurende een carrière die 35 jaar omspant. Het album Basics bevat opnames uit 1968-1969 en klinkt alsof het gisteren ingespeeld werd. Fusion, psychedelica en blues worden meesterlijk neergepoot door deze legende!
Het album staat op Spotify:
En ook op YouTube vind je het terug:

Nicole was er voor de eerste keer bij op een luisteravond en ze verraste ons met Hollandse blues van Phil Bee’s Freedom die met hun tweede album Memphis Moon. Op de Nederlandse bluesmagazine website kun je een uitgebreide bespreking terugvinden:
De muziek kun je o.a. op Spotify beluisteren:

En er was nog een nieuwkomer aanwezig. Kurt had de dubbel CD Guitar van Frank Zappa meegebracht en hij suggereerde naar het zesde nummer van CD2 te luisteren Winos do not march.
Je kunt er meer over lezen op wikipedia: of ook op discogs:
Deze dubbeldekker staat ook op Spotify:
Winos do not  march op YouTube:

Dick Dale is 'king of the surf guitar'. Zijn Unknown Territory uit 1994 staat als een surfplank boven water en surft via onze oren naar binnen als een trein...
Reviews: en
Spotify link:
YouTube link:

Blackwater Park is het vijfde studioalbum van de Zweedse deathmetalgroep Opeth. Zo staat het hier: En er staat nog meer te lezen ook. En je kunt het ook horen: of hier: Dit is metal die staat als een metersdikke betonnen muur... niet voor teergevoelige zielen... Track 5 Dirge For November is het hoogtepunt en werd beluisterd: het heeft een rustige start & einde dat sterk contrasteert met het middendeel...

Om wat te bekomen van al dit geweld werden een aantal tracks van As Fâr van Trio Joubran beluisterd. Ze waren op 16 maart nog te zien en horen in de Spil te Roeselare ( Het zijn 3 broers uit een Ud bouwer familie die hun instrument virtuoos beheersen. Met een extra drummer er bij die zijn drumstel met de blote handen bespeeld werd de veel te lege zaal in de Spil betoverd met hemelse oriëntaalse vliegende klanktapijten. Absolute wereldklasse!
Info: of ook

We konden weer tegen wat zwaarder werk na deze verademing: Mammoth Weed Wizard Bastard. Volgens discogs maken ze doom metal ( Y Proffwyd Dwyll is hun tweede album en valt vooral op omwille van de dromerige zanglijnen van Jessica Ball. Blijkbaar is dat voor de echte doom metal liefhebber ontoelaatbaar, lees deze negatieve review er maar op na: Voor ons maken deze zweverige klanken het geheel een stuk beter verteerbaar en hierdoor stijgt dit album uit boven de middenmoot...

Porcupine Tree maakt progressieve psychedelische rock van de bovenste plank. De EP Moonloop (2001) is daarop geen uitzondering. Een kleine half uurtje verplicht ongedwongen wegzweven...
Een kortere versie van het nummer kan je hier beluisteren:
En de lange versie staat op YouTube:
Discogs info:
Algemeen over de band:

Een andere gitaar grootmeester is Steve Hillage die op een avond als deze niet mag ontbreken. We plooiden het album Green (1978) in de CD player en genoten met volle teugen van deze spacy muziek waarin gitaar & synths naadloos bij elkaar aansluiten...

En het wordt hoe langer hoe weirder. Zoals we dat gewoon zijn tijdens deze luistergroep. Avant gardist Robert Fripp met Radiophonics. De gitaar ligt hier aan de basis van ambient die nu eens beangstigend klinkt en dan weer hemels... de nodige hoeken zijn er dus af... Robert op zijn best!
Algemeen over Robert:
Een stukje staat er op YouTube:

Terwijl we nu toch in de avant garde zitten, gaan we er nog even mee door. Glenn Branca schreef een aantal symfonieën voor elektrische gitaar. Symphonie no. 3 Gloria uit 1983 is een van zijn beste. In zijn orkest spelen verschillende namen mee die later in de Amerikaanse gitaarwereld geschiedenis zullen schrijven: Thurston Moore, Lee Ranaldo en Kim Gordon van Sonic Youth, David Rosenbloom, Page Hamilton van Helmet en leden van Swans. Ook de speciale licht dissonante tunings die nodig zijn voor zijn werken worden later overgenomen door bv. Sonic Youth. Dit is minimal voor gitaren...
De 3 delen staan op YouTube: en

Terwijl Glenn Branca de mannelijke pionier was die aan de basis lag van de New Yorkse scene waar later Sonic Youth en Swans belangrijke hoekstenen van werden, was er ook een vrouw die voor fundamenten gezorgd heeft: Lydia Lunch. Dat ze niemand onbewogen laat bleek ook tijdens deze luistergroep waar de meningen verdeeld waren. We beluisterden de CD Hysterie die een dwarsdoorsnede aanbied van haar oeuvre tijdens de periode 1976 tot 1986. Het begon allemaal met Teenage Jesus & The Jerks die je kunt samenvatten met 3 woorden die normaal gezien niet samen kunnen horen: Amerikaans, punk en een vrouw als spilfiguur! De Sex Pistols en het commerciële idee erachter stelt niets voor hiertegenover. Dit is energie pure sang! Daarna komt Beirut Slump waar je het prototype van het 'Swans'-sfeertje kunt in horen. Na wat solowerk ging ze dan aan de slag in Eight Eyed Spy die een sterke live-reputatie opbouwde... Hysterie sluit af met Slow Choke, een aantal tracks van diverse samenwerkingen. Een overzicht dat beweging veroorzaakte van een dame met een bewogen verleden...
Algemene info over haar:
Check haar muziek zeker eens op Spotify:

Daarmee zat het er op. De volgende luistergroep zal weer in het teken staan van JAZZ... Woensdag 28 juni is de datum. 20 uur 's avonds het uur. Wil je er bij zijn? Email naar joost<puntje>carpentier<apestaartje>gmail<puntje>com.

zondag 19 februari 2017

KQC 25 - 8 februari 2017

We zijn ondertussen al aan editie 25 van Een Kreun tussen Quark en Cluster als luistergroep! Op 8 februari ll. waren Frank, Jacky en Pats en mezelf van de partij om volop te genieten van een gezonde dosis electronica! Tewijl ondertekenende genoot van heerlijjke thee van Celestial Seasonings, savoureerde de rest van het gezelschap rode wijn van Hongaarse, Franse en portugese origine. Hierbij een overzicht van het geserveerde klankvoer.

We gingen van start met een driedubbele verzamelaar onder te titel Tracks Across the Universe 1 tot 3. Deze 3 CD's verschenen samen met het gelijknamige boek in 2003. Later, in 2009, werden de CD's apart heruitgegeven op Aucourant Records. Het boek vertelt het verhaal over elektronische muziek en verwante genres (Native american, wereld, didgeridoo, keltisch, new age, avant garde) vanaf het midden van de jaren 60 tot 2000. Het werd geschreven door Jim Brenholts, een vrij bekende Amerikaanse recencent. De CD's, die voor een groot deel uit unieke tracks bestaan, geven een goed overzicht van wat er 20 jaar geleden allemaal gebeurde in het wereldje van de elektronische muziek en nog vooral op het gebied van de ambient. Ik kan deze schijfjes warm aanbevelen! Een overzichtje:
Volume 1: Jeff Pearce, Craig Padilla, David Parsons, Robert Scott Thompson, Robert Rich, Byron Metcalf, Vidna Obama, Loren Nerell, Todd Fletcher, Ma Ja Lee, Robert Carty, TUU, Biff Johnson en Steve Roach.
Volume 2: Costance Demby, Suzanne Ciani, Dino Pacifici, Kees Aerts, Rudy Adrian, Ron Boots, James Johnson, Richard Bone, dreamSTATE, ETERE-O, Never Known, Larry Kucharz, Matt Borghi, Max Corbacho en Dave Tollefson.
Volume 3: Cornsmoke, Marina Raye, Kenya Dubois, John Pemble, Ian Boddy, Synthetic Block, Jim Cole, Gabrielle Roth, Paul Ellis, Dweller at the Threshold, Tony Gerber, Spacecraft en Forest Fang.

Pats had een plaat bij van Roberto Cacciapaglia die als titel Sonanze had. Een kleinood dat dateert uit de eerst helft van de jaren zeventig en blijkbaar zijn debuut album is. Een klassieker dus!. Elektro-akoestische muziek van de bovenste plank die zijn tijd heel erg ver vooruit was! Een absolute verassing! Hierbij een review van op de progarchives site:
Lesser known from the audience, Roberto Cacciapaglia is recognised for his high-quality and eclectic instrumental epic albums. His personal musical universe is quite varied, it incorporates classical symphonic music, sonic looped dronescapes, majestic spacey synth grooves and concrete avant gardism. Sonanze is an impressive and fascinating album, melodic, entrancing and experimental at the same time. This fantastic debut album admits comparisons with Franco Battiato's most challenging efforts and with Franco Leprino's exceptional orchestrated electronic suites. The two first movements introduce the listener in a charming-tumultuous symphonic dreaminess based on collage sounds, synth frequences and heroic langurous parts for strings and brass. Some buzzing-trancey manipulated voices are added to the mix, providing catchy hallucinatory effects. The third movement is a playful classical piano piece floating-like calm waves. The fourth movement is a dark-ritual voices incantation made in a modern operatic-theatrical style. The three following movements provide gorgeous, long form dreamy soundscapes for cloudy synth textures and harmonious static drones. The atmosphere is deliciously meditative and introspective without being easy listening and unconsistently new agey. The two last movements are strange cinematic musical scenes using massive atonal orchestrations and otherwordly layering synth sounds . This album is impressively complex, technically achieved but without being boring or cryptical for neophyts: The atmospheres are completely suggestive and magically haunted with the inclusion of dense, colourful melodic lines. A magnificent album and a must have for fans of vintage Italian prog, classical contemporary music and kosmische electronica.

Robert Scott Thompson bracht in 2001 de dubbele CD Acousma  uit. Een dubbelaar boordevol experimentele electro-akoestische pareltjes die voor intens luisterplezier zorgen voor de liefhebbers. Dat kan ik je garanderen!
"Robert Scott Thompson fashions soundscapes that are so imaginative, it seems that we’re in another distant world listening to the sounds of that far away place. And then we hear a hint of something familiar, something like a flute, or a koto, or a chorus of voices, and we’re reminded of the sounds we know. It’s the blending of the familiar with the unfamiliar that draws us in and becomes fascinating. Thompson’s music is almost narrative as different things happen and different stories seem to unfold and time moves in a very special way."

Jacky verraste ons met het schitterende The Road Eternal (2001)van Steve Roach en Erik Wollo, de opvolger van Stream of Thoughts (2009). Steve moeten we niet meer voorstellen, maar de Noor Erik Wollo is wellicht wat minder bekend onder lezers annex luisteraars. Dat zou niet zo mogen zijn, want Erik is echt wel uit het goed hout gesneden... The Road Eternal is een trip doorheen onmetelijke klanklandschappen op tegelijk vreemde en bekende werelden.
Op discogs vond ik deze review:
"Long awaited second collaboration of two highly respected veteran composers came to its final stage during Erik's visit in Arizona when performing on SoundQuest Fest in October of 2010. I am immediately impressed by the eye-catching 4-panel digipak with absolutely stunning blue colored images (photographs by Erik and Steve). But the visual part of this release is very soon leveled by the sonics as the opening title track "The Road Eternal" unfolds its 21 minutes long trip. Slower magical desert ambience quickly traverses into breathing, rhythmed and melodic parts, this is crystal clear sonic orgasm!!! No questions here, two true masters are at the top of their craft and musicianship merging with highest precision their own distinct trademarking styles. Absolutely exciting and adventurous overture!!! But this spectacular sonic travel continues on "Depart At Sunrise", which can be easily described as "crème de la crème" of melodious soundscaping. Delicately crafted and sculpted textures where hauntingly evocative atmospheres are skillfully balanced with highly attractive smooth, pulsating and energetic passages. To me, both these compositions are the most unique and imaginative pieces of art Steve and Erik did together so far, thank you so much, Maestros!!! Warm and dreamy "The Next Place" sounds quite mechanical and futuristic with always presented vibrant groovy elements, one of the most uplifting compositions on this route. "First Twilight" is more aerial and nostalgic cooling down piece. As night settles down, "Travel By Moonlight" begins, nice mid-tempo rhythmic tribal ride through still hot, but refreshing and darkened desert vistas, mesmerizing and relaxing! "Night Strands" peacefully completes this truly amazing, enterprising and panoramic trip. And don't forget to pack your headphones too! "The Road Eternal" is undoubtedly another highly polished pearl in both artists' discographies, magnificently rich in all aspects, musically, sonically and visually!!! I am a proud owner (and reviewer too) of this masterpiece!!!"

Jovica Storer heeft een nieuw album klaar dat als titel Celebrate Life zal krijgen. De aanwezigen kregen een 20 minuten durende electro-etnische trip te horen om bij weg te dromen. Dit werk wordt later dit jaar uitgebracht, wellicht in eigen beheer. Hierbij eens een ouder prentje:

RVNG Intl. is een relatief nieuw label uit New York. Het bestaat sinds 2004 en legt zijn focus op experimentele dansmuziek en elektronische muziek met een knipoog richting avant-garde. Sinds 2009 zijn ze gestart met een reeks 12"-es onder de naam FRKWYS. Tot hiertoe verschenen er 12 in deze reeks, van nr. 2 tot 13. Ze hebben blijkbaar nr. 1 overgeslaan... het zijn stuk voor stuk kleine meesterwerkjes... allemaal must haves!
"The guiding concept behind [FRKWYS] is to bring contemporary electronic artists together with their creative fore-bearers of sorts and allow them to collaborate as inspired."
Artisten betrokken bij het FRKWYS project tot hiertoe: Excepter, Carter Tutti, JG Thirlwell, Jack Dangers, ARP, Anthony Moore, Psychic Ills, Juan Atkins, Gibby Haynes, Hans-Joachim Irmler, Mirror Mirror, Alig Fodder's Pranayame, Stuart Moxham, Stuart Argabright, Gretchen Faust, Rico Conning, Julianna Barwick, Ikue Mori, Samuel Godin, Blues Control, Laraaji, Sun Araw, M. Geddes Gengras, The Congos, Steve Gunn, Mike Cooper, David Van Tieghem, Diamond Terrifier (Sam Hillmer + Max Alper), Future Shuttle, Georgia, Helado Negro, Darren Ho, Eli Keszler, Hiro Kone, Megafortress, Blanche Blanche Blanche, Maxmillion Dunbar. Niet van de minsten dus...
De complete reeks ziet er tot hiertoe als volgt uit:
Cat. # Yr Album title Artist(s)
FRKWYS02 2009 FRKWYS Vol. 2 Carter Tutti, JG Thirlwell (12" + MP3)
FRKWYS03 2010 FRKWYS Vol. 3 Arp, Anthony Moore (12" + MP3)
FRKWYS04 2010 FRKWYS Vol. 4 Psychic Ills (12" + MP3)
FRKWYS05 2011 FRKWYS Vol. 5 Mirror Mirror (12" + MP3)
FRKWYS06 2011 FRKWYS Vol. 6 Julianna Barwick, Ikue Mori
FRKWYS07 2011 FRKWYS Vol. 7 David Borden, James Ferraro, Sam Godin, Laurel Halo, Daniel Lopatin
FRKWYS08 2011 FRKWYS Vol. 8 Blues Control, Laraaji
FRKWYS09 2012 FRKWYS Vol. 9 Sun Araw, M. Geddes Gengras and The Congos (ICON GIVE THANK)
FRKWYS10 2013 FRKWYS Vol. 10 David Van Tieghem x Ten (Fits & Starts)
FRKWYS11 2014 FRKWYS Vol. 11 Steve Gunn & Mike Cooper (Cantos de Lisboa)
FRKWYS12 2015 FRKWYS Vol. 12 Robert Aiki, Aubrey Lowe & Ariel Kalma (We Know Each Other Somehow)
FRKWYS13 2016 FRKWYS Vol. 13 Kaitlyn Aurelia Smith & Suzanne Ciani (Sunergy)
We luisterden achtereenvolgens naar volgende pareltjes:
Vol 2 Excepter
Vol 3 Arp & Anthony Moore
Vol 13 Kaitlyn Aurelia Smith & Suzanne Ciani ‎– Sunergy

Onze Hongaarse vriend Laszlo Hortobagyi bracht in 2009 samen met Gyorgy Kurtag Jr. en Miklos Lengyelfi op ECM het album Kurtagonals uit. Experimentele vingeraflikmuziek... het kan ook moeilijk anders op het legendatische ECM label...
Hieronder wat ECM zelf erover schrijft. Ik zou het niet beter kunnen zeggen...
"In the landscape of electronic music among European art circles, the name of Pierre Schaeffer (1910-1995) is a monumental landmark. A pioneer in musique concrète and its ancillary technologies, Schaeffer introduced a remarkable line-up of composers to new and exciting possibilities in audible media, not least among them Luc Ferarri, Iannis Xenakis, Jean Barraqué, Karlheinz Stockhausen, and Pierre Boulez. Boulez is particularly important in the context of this album, for he would go on to found the Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique, or IRCAM, where György Kurtág Jr. later studied. Boulez’s rocky association with Henry led to a schism between the former’s insistence on the integrity of electro-acoustic configurations over the latter’s “computer music.” I find this conflict to be a moot one, however, when considering that instrumental music immediately becomes “electronic” the moment it is recorded, and that electronic music becomes “acoustic” when played through speakers in any given environment. Also, much of Schaeffer’s pioneering work, such as his entrancing Symphonie pour un homme seul (1951), was fundamentally rooted in the acoustical properties of live instruments and the human voice. Whatever the argument may boil down to, this fiercely original album happily marries the two camps into a bustling commune of shared ideas. Kurtág is joined here by two fellow Hungarians: composer László Hortobágyi, who works much of his compatriot’s thematic material into the album’s infrastructure, and Miklós Lengyelfi, a musician of many stripes whose rock roots bring an edgier sensibility to the underlying aesthetic. The three are known collectively as Hortogonals, and through their triangular approach they create music that is undeniably spherical.
Intraga sets the tone for the album as a whole, its varied sounds barely discernible from the surrounding haze: a bass sings at our feet, a toy piano croaks into our ears, and a wordless voice flickers at the threshold of audibility. Kurtagamelan is appropriately riddled with its titular chimes. Their echoes are electronically transformed, seeming to inject a visible murmur into every struck note. A passing swarm of insects retreats into the background. And beneath it all, a muffled drum. The bass continues its subterranean journey, marking its passage through the earth with pitfalls and sinkholes. A brief chorus of voices swells, the wind blows. Interrogation is overlaid with a cicada-like drone and a distant wash of strings, contrasting effectively with the lovely rhythmic threads of Lux-abbysum, which put me in mind of Tomas Jirku’s early click-hop experiments on the Substractif label, though the “live” touches of triangle and other percussive samples add more variation to the music’s topography. Dronezone showcases some of Hortobágyi’s interest in North Indian music, and Kurtaganja a bit of Lengyelfi’s in the electric guitar. This and Twin PeaX form a whimsical pair, respectively characterized by less veiled beats and freer sampling. Necroga closes where the album began, its steady bass strummed like a large cosmic string boring into the center of our spines.
Although the music of Hortogonals is rich in implied silence, here it moves in a continuous stream of sound. The lack of gaps between tracks renders the titles almost arbitrary, even if they do provide the occasional clue into the goings on. The music is dark, but far from ominous, and when it is ominous it is never dark. The experienced electronic listener may not encounter much in the way of innovation in the album’s sound or construction, but will nevertheless find it bears a unique compositional stamp and that sort of haggard beauty only the collaborative object possesses."

Op 22 januari ll. stierf Jaki Liebezeit, een drummer met een indrukwekkend parmares. Zijn laatste muzikale wapenfeit dateert ondertussen van 2013 en heeft als titel Cyclopean. Als een hommage voor de man beluisterden we dit schitterende ritmische werk! Doet ons denken aan Muslimgauze op zijn best, maar dan nog beter en strakker!

De klassieker van de avond werd een verzamelaar van de albums van Pink Industry in 1989 uitgegeven op Parade Amoureuse. Deze compilatie bevat de beste tracks van hun 3 albums:
Low Technology (1983)
Who Told You, You Were Naked? ‎(1983)
New Beginnings (1985)
Pink Industry waren Ambrose Reynolds, Jayne Casey en Tadzio Jodlowski.  Ze kwamen uit Liverpool maakten heel mooie new wave met een hoekje er af. Is this the End is een echte klassieke slow... en Don't let go is een ander bekend nummer van hen...

De volgende KQC zal doorgaan op woensdagavond 26 april en de gitaar staat deze keer centraal. Interesse om er bij te zijn? Email dan naar joost-punt-carpentier-apestaartje-gmail-punt-com.

zondag 11 december 2016

KQC 24 - JAZZ - 7 december 2016

Op 7 december genoten Eric, Jacky en Joost van een avond non-stop super jazz.
Dat de afwezigen ongelijk hebben, bewijst het onderstaande...

Act Music is een Duits Jazz label dat in 1992 opgericht werd door producer & manager Siggi Loch. Ondertussen is het uitgegroeid tot een toonaangevend label. Ik plukte volgende quote van hun website (
"Today ACT is considered one of the finest curators of progressive jazz and creative music.” DOWNBEAT (US)
With a roster that boasts some of the most influential contemporary jazz recordings of recent years - namely those of the epoch defining sound of the sorely missed Esbjörn Svensson Trio - among a wide range of leading jazz instrumentalist and singers since it's foundation in 1992 by the music manager and producer Siggi Loch, the German label ACT has grown to a global force. Over the past 25 years ACT has championed an incredible array of jazz artists who are defined by their desire to push musical boundaries while reaching out to a wider audience with both authenticity and innovation at their core. This list includes the likes of Nils Landgren, Michael Wollny, Marius Neset, Lars Danielsson, Joachim Kühn, Ulf Wakenius, Youn Sun Nah, Nguyen Le, Leszek Mozdzer, Vincent Peirani, Emile Parisien and many more. Although the main focus of ACT lies on European jazz, it has been the driving force behind the careers of US artists such as (recently) Vijay Iyer, Rudresh Mahanthappa or Scott Duois. In 2017 ACT will celebrate its 25th anniversary - 25 years music "In the Spirit of Jazz".
Omdat we rap zijn wachten we niet tot 2017, maar beluisterden we CD 1 van de dubbelaar Various Artists - Duo Art: Creating Magic - 2 CD Set (2014). Daarover kun je het volgende lezen (
In 2014 ACT introduces a new series: Duo Art. You could almost say: duo is the new trio! No other constellation of musicians can potentially be as flexible, interactive and democratic as the duo. It's the most reduced way of making music together. At the same time it can open a whole musical world without borders. Two musicians acting as one and in a dialogue at the same time. Call and response - it's jazz in its purest form. Sometimes less is morewhen it comes to creating magical moments - like "Duo Art: Creating Moments" proves.
Dit is een ongemeen boeiende compilatie die constant van heel hoog niveau is en uiteenlopende stijlen van hedendaagse jazz met zelfs een zweem van chanson wanneer Youn Sun Nah haar ding doet op track 10...

Je kunt het hierboven al lezen dat het Esbjörn Svensson Trio aan de basis lag van wat er allemaal op Act Music verschijnt. Op wikipedia kunnen daarover het volgende lezen (
Esbjörn Svensson Trio (vaak E.S.T. genoemd) was een jazzpianotrio dat werd opgericht in 1993. Het trio bestond uit Esbjörn Svensson (piano), Dan Berglund (contrabas) en Magnus Öström (drums). Hun eerste album was When Everyone Has Gone (1993), en hun eerste internationale album was From Gagarin's Point of View (1999). Svensson stierf in 2008 bij een duikongeval. Hij liet een vrouw en twee zoons achter.
De muziek van het Esbjörn Svensson Trio was te kenschetsen als energiek, melodieus en beïnvloed vanuit zeer diverse muzikale hoeken. Vanuit de jazz was er duidelijke invloed van Thelonious Monk te horen - het tweede album van E.S.T. was een verzameling vertolkingen van diens werk. Daarnaast had de muziek ook duidelijke rock-elementen, werd gebruikgemaakt van elektronica en waren ook invloeden uit klassieke muziek en volksmuziek terug te horen. Dit resulteerde in een breed publiek dat de traditionele genregrenzen overschreed.
Svensson werd in 1995 en 1996 de Zweedse jazzmuzikant van het jaar. In 1998 was hij de componist van het jaar. Het album Winter in Venice (1997) kreeg de Zweedse Grammy. Het album Strange place for Snow kreeg veel prijzen waaronder de "Jahrespreis der Deutschen Schallplattenkritik", de "Deutscher Jazzpreis", "Choc de l'année", "Victoire du Jazz" (de Franse Grammy) en "Revelation of the Festival". In 2004 kreeg E.S.T. de "Hans Koller prijs", voor de Europese artiest van het jaar.
Wijzelf beluisterden een aantal tracks van het uit 2000 daterende Good Morning Susie Soho, een album dat op ACT verscheen. Een schitterend album waarover we op wikipedia het volgende kunnen lezen:
Good Morning Susie Soho received critical acclaim. Stuart Nicholson of JazzTimes described the album as "darkly lyrical [and] fiercely contemporary". It was named "Album of the Year" for 2000 by Jazzwise magazine.

Terwijl we nu toch al in Scandinavië zitten doen we er nog een schepje bovenop: Verneri Pohjola is een Finse trompettist, een opkomend groot talent, die alle richting uitgaat met zijn blaasinstrument... Hij heeft reeds een hele reeks albums op zijn palmares, en het meest recente album Bullhorn verscheen in 2015 bij Edition. Dat album kwam hij voorstellen op 27 oktober in De Spil te Roeselare, waar een schitterende groep muzikanten aan het werk gezien kon worden... vooral het lang uitgesponnen derde nummer van Bullhorn, met als titel He Sleep, I Keep Watch bleef achteraf hangen...
Hierbij een review van Mike Gates:

Dit jaar was de nieuwe jazzmessias, Kamasi Washington, die vorig jaar als debuut (!) zijn 3 dubbele CD of LP The Epic uitbracht op Brainfeeder, aanwezig op Gent Jazz en ze brachten daar een wervelende show ( Wie daar ook was was Eric en hij was er weg van. En wij ook nadat we een paar minuten van The Epic gehoord hadden. Fusion zoals we nog maar zelden gehoord hebben. Dit komt van Wikipedia:
Upon its release, The Epic received rave reviews from music critics. At Metacritic, which assigns a normalized rating out of 100 to reviews from critics, the album received an average score of 83, which indicates "universal acclaim", based on 7 reviews. AllMusic critic Thom Jurek described the album as "21st century jazz as accessible as it is virtuosic -- feel matters to Washington," and further wrote: "Holistic in breadth and deep in vision, it provides a way into this music for many, and challenges the cultural conversation about jazz without compromising or pandering." Russell Warfield of Drowned in Sound described the album as "wonderful stuff," further stating that the record "deserves a high score by any standards of evaluation."
The Guardian critic John Fordham, who was positive in his assessment of the album, wrote: "Only a shortage of thematic surprises – given its extravagant length – keeps it from being quite the seismically jazz-changing departure that some admirers are claiming." Seth Colter Walls of Pitchfork awarded the album with "Best New Music" tag, stating: "The Epic actually makes good on its titular promise without bothering to make even a faint-hearted stab in the direction of fulfilling its pre-release hype."

De avond van 27 oktober toen Verneri Pohjola in De Spil het beste van zich liet horen was er nog een tweede concert: dat van Oddarrang. Ook van Finland, zoekt deze groep de grenzen op tussen jazz, post rock en klassiek. De ongewone combinatie van trombone, cello, gitaar, bas en drums zorgt voor betoverende soundscapes, melodisch en toch spannend. De geluidsmuren die door Oddarrang opgewekt werden waren onweerstaanbaar tijdens hun live optreden, denk maar aan hun openingstrack, de eerste track van hun nieuwste album Agartha (2016) met als titel Aletheia. En ook op plaat zijn ze onweerstaanbaar. Van hemels mooie ingetogenheid tot hevige energetische uitspattingen waarbij iedereen door het dak gaat...
Het werd heel stil toen Cathedral (2012) door de luidsprekers klonk... al hun albums horen in ieders collectie thuis!

Op donderdag 24 november was er een legendarische band in Brugge te zien in de Biekorf: het Sun Ra Afkestra o.l.v. Marshall Allen. Op het internet lezen we het volgende:
Van 1955 tot zijn dood in 1993 leidde de multi-instrumentalist en componist Sun Ra het ‘Arkestra’, een big band die avant-garde jazz en moderne electronica moeiteloos combineerde. Ze bouwden een cultstatus op dankzij spektakelrijke concerten en hun zogenaamde ‘kosmisch afro-futurisme’. Sun Ra beweerde immers dat hij niet van deze, maar van de planeet Saturnus afkomstig was. Na de dood van Sun Ra zette één van de andere spilfiguren van het orkest, saxofonist Marshall Allen zijn werk verder tot op de dag van vandaag. Allen maakt ondertussen al 58 jaar lang deel uit van de band (langer dan Sun Ra zelf), maar weet op zijn 92e nog steeds de muziek van Sun Ra springlevend te houden.
Dit jaar viert het 12-koppige Sun Ra Arkestra zijn 60-jarig bestaan met een heuse wereldtournée. Zo willen ze hun invloedrijke rol in de ontwikkeling van de hedendaagse jazz onderstrepen. ‘Space is the place’ – het concert in Brugge is het eerste in België sedert 2004 en betekent meteen één van de laatste kansen om deze legendarische band in een club te zien.
Sun Ra and the Arkestra were the original DIY group. What went on in 1970s punk with self-pressed records and hand-drawn artwork – Ra was doing that in the ‘50s and ‘60s. The music was phenomenal – Sun Ra was the man, the ultimate artist for any vinyl collector.“ (Gilles Peterson)
Met: Marshall Allen (altsax, fluit), Cecil Brooks (trompet), Tara Middleton (zang & viool), Noel Scott (zang & sax), James Stewart (tenorsax), Danny Ray Thompson (baritonsax), Dave Davis (trombone), Dave Hotep (gitaar), Elson Nascimento (percussie, surdo), Sal La Rocca (bas), Wayne Anthony Smith Jr (drums).
Jacky was aanwezig op dat onvergetelijke concert en kocht de CD Music for the 21st century (2003).
We genoten met volle teugen van deze grote vernieuwers die maar niet willen/kunnen stoppen... 92 jaar en al 58 jaar op het podium compleet uit de bol gaan... amai

Anja Lechner & Francois Couturier brachten in 2014 op het legendarische ECM Moderato Cantabile uit. Een betoverend mooi album met vnl. klassieke muziek... wondermooie muziek trouwens!
Van dit album staat een uitgebreide review hier: Daarom volstaan we hier met de mededeling: verplicht oorvoer!

We bleven nog even betoverd toen we The Sea (ECM 1995) in de CD speler schoven en op play drukten. Gemaakt door Ketil Bjørnstad, David Darling, Terje Rypdal en Jon Christensen. Als je deze namen samen ziet staan op een album, dan kan het niet meer misgaan... een review door Scott Yanow:
This CD from pianist Ketil Bjornstad fits the ECM stereotype. The music is generally mournful, full of space, floating and very much a soundtrack for one's thoughts. The 12 parts of "The Sea," which find Bjornstad joined by cellist David Darling, guitarist Terje Rypdal and drummer Jon Christensen, set somber moods rather than introduce memorable themes and the only real excitement is supplied by Rypdal's rockish guitar. Some listeners may enjoy its introspective and peaceful nature of these performances but most will find this a bit of a bore.
Wij behoren bij die 'some listeners' en vinden dit een ongewoon goed album...

Ibrahim Maalouf schonk ons met zijn uit 2015 daterende Kalthoum een prachtig geschenk waarin jazz vermengd wordt met oriëntaalse invloeden om een sublieme wijze. Uitgebracht op CD op ImpulseIbrahim Maalouf was ook een van de acts op het Gent Jazz festival van 2016.

Bill Laswell is een van de grootste producers van de laatste decennia. Er is vrijwel geen enkele grote naam met wie hij niet onder een of ander vorm samengewerkt heeft en alles wat hij aanraakt veranderd in muzikaal goud... dus wanneer je de namen Miles Davis en Bill Laswell samen op een album ziet staat, kan het onmogelijk nog misgaan. In 1999 verscheen er zo'n plaat: Panthalassa - The Remixes (Columbia). Fusion, jazz, electronica, hip hop, jungle, ambient, alles komt hier samen in een bruisende coctail zoals allen den Bill deze kan brouwen...
"Metastructures condensed, themes highlighted, beats punched up by a master tinkerer who's loved them forever, the transcendent buzz of electric Miles nevertheless remains undulant, unpredictable, perverse—and so relaxed about getting where it's not actually going that newcomers will find it hard to imagine how much more unhurriedly it might arrive."

Met Miles Davis hebben een van de grootste namen in de jazzmuziekgeschiedenis genoemd... in een eerder luistergroep was Kind of Blue als de klassieker. Deze keer doen we er nog een schep bovenop met Sketches of Spain. Daterend uit 1960 bevat het o.a. een jazz versie van het Adagio uit het Concerto de Aranjez van Joaquin Rodrigo, waarvan je het origineel hier kunt horen: Ondertekenende kent deze muziek al even lang als hij op de planeet rondloopt, vandaar dat de naam klassieker een heel persoonlijke betekenis heeft deze keer.

De volgende luistergroep zal het accent leggen op elektronische muziek en doorgaan op woensdag 8 februari 2017. De afwezigen zullen weer ongelijk krijgen...